तू….तूच ती!! सीझन दुसरा – भाग ४ – अंतिम

तू….तूच ती!! सीझन दुसरा – भाग ४ – अंतिम

कथेचे आधीचे भाग:

श्रुती आणि आदित्य ह्या दोघांच्या प्रेमकहाणीचा पहिला सीझन येथे वाचा.
तू….तूच ती!! (एक हलकीफुलकी प्रेमकथा) – सीझन दुसरा – भाग 1 येथे वाचा.
तू….तूच ती!! (एक हलकीफुलकी प्रेमकथा) – सीझन दुसरा – भाग 2 येथे वाचा.
तू….तूच ती!! (एक हलकीफुलकी प्रेमकथा) – सीझन दुसरा – भाग 3 येथे वाचा.

———————————————————————————————————-

भाग ११

श्रुतीने दीर्घ श्वास घेतला. कपाळावर आलेली केसांची चुकार बट कानामागे सारली. काही क्षण इकडे तिकडे पाहिले. ती काय म्हणते ते ऐकायला आदित्य अधीर झाला होता. श्रुती जागेवरून उभी राहिली. हातातला मग बाजूला ठेवला. आदित्य बसला होता तिथून थोडंसं दूर गेली आणि खिडकीकडे पाहत उभी राहिली.
असं तिने आयुष्यात कधी कोणाला म्हटलं नव्हतं ते तिला आता बोलायचं होतं. अशीच शांततेत काही मिनिटं गेली. मनाचा हिय्या करून श्रुती मागे वळली आणि म्हणाली, ” हे म्हणायला मी पात्र आहे की नाही ते माहिती नाही. पण, मोठ्या मनाने माफ कर मला.

मी मान्य करते की असं तुला सोडून जायला नको होतं. माझ्या अशा वागण्याने तुझा, तुझ्या प्रेमाचा, विश्वासाचा आणि मैत्रीचाही अपमान झाला.  तरीही तू माझ्यावर विश्वास दाखवलास. प्रेम करत राहिलास. तुझ्या डोळ्यांत स्पष्ट दिसतं ते. पण म्हणून तू माझ्यावर रागावू नये असं मात्र नाही हा. तुझा हक्क आहे तो. किंबहुना तू माझ्यावर चिडायला हवंस आणि जाब विचारायला हवास की का अशी सगळं अर्धवट टाकून सोडून गेलीस ?

………

बोल ना रे आदित्य. तुझी ह्या बाबींवरील शांतताच छळते मला. इतका समजूतदारपणा काय कामाचा? ठीके, एवढं छान छान वागत आला आहेस तर तसंच माफ पण करशील ना रे? I am really very sorry”.

सॉरी म्हणताना श्रुतीचा आवाज जड झाला असला तरी मन हलकं झालं होतं. इतके दिवस बाळगलेलं मनावरचं अपराधीपणाचं मणभर ओझं दूर झालं ह्याचं नक्कीच तिला समाधान लाभलं होतं.

आदित्यला मात्र तिचं सॉरी अपेक्षित नव्हतं. तिने माफी मागावी अशी त्याची इच्छाही कधीच नव्हती. त्यामुळे तो थोडासा गडबडला. पण आज तिच्या मनातल्या भावना व्यक्त होताहेत, तिची बाजू ऐकली गेलीये  आणि ती जरी अचानक गेली असली तरी श्रुती वाईट, गर्विष्ठ नाहीये ह्यावर त्याच्या मनात शिक्कामोर्तब झालं. आदित्य जेवढा तिला ओळखत होता त्यानुसार ती घडाघडा बोलणारी नाहीये हे त्याला माहित होतं. आज ती एवढं मनमोकळं बोलत आहे म्हणजे ती खरंच मनापासून बोलतेय, जे घडलं त्याबद्दल तिलाही वाईट वाटत आहे, हे जाणून आदित्यला एवढे तरी कळले की मुलगी प्रेमाच्या जवळ येत आहे. आता हे माणुसकी व मैत्रीखातर बोलतेय की खरंच प्रेमात आहे हे काही अजून स्पष्ट झालं नव्हतं. एक मात्र नक्की की, श्रुती आणि आदित्य ह्या उभयतांमध्ये मैत्रीचा बंध जरूर होता.  असा विचार करत असताना काहीही न बोलता शांतपणे आदित्य जागेवरून उठला. दोघांचे मग घेऊन त्याने ते सिंकमध्ये नेऊन ठेवले.

तो काय बोलतो ह्याच्या विचाराने श्रुतीला इकडे धडधडू लागलं होतं. त्याने आपल्याला माफ केलं नाही तर काय होईल अशी वेडी शंकाही तिच्या मनात डोकावून गेली  ती अधीरतेने त्याच्याकडे पाहत होती. तो काही मिनिटांचा पॉझ तिला असह्य होत होता. तिची अस्वस्थता तिच्या चेहऱ्यावर दिसत होती.

आदित्य पाण्याचे ग्लास भरत होता. ते ग्लास ट्रे वर ठेऊन त्याने तो ट्रे श्रुतीसमोर धरला. “हे घे पाणी पी श्रु, कॉफी घेऊन बराच वेळ झालाय ना. तहान लागली असेल. किती बोलतेस तू, पाणी प्यायला सुद्धा वेळ दिला नाहीस.”

श्रुती: “आदित्य, सांग ना माफ केलं की नाही ते “

छानशी आश्वासक स्माईल देत आदित्य म्हणाला, “माफी काय मागतेस श्रुती गुन्हेगार असल्यासारखी. खरं सांगायचं तर मी रागावलो नव्हतो तुझ्यावर. पण तुला खूप मिस केलं, मनातल्या भावना न सांगता गेलीस, जे आहे ते स्पष्ट बोललीस तरी चाललं असतं असं सारखं वाटायचं. पण तू काळजी करू नकोस. त्यावेळी तुझी मनस्थिती कशी होती, तू काय विचार केलास आणि का तशी वागलीस ह्याचं पुरेसं स्पष्टीकरण दिलंय तू. मनमोकळं बोललीस ह्याचा आनंद झालाय मला. तुझ्या आजच्या बोलण्यामुळे मला एवढं समजलं आहे की माझं तुझ्या मनात काहीतरी स्थान आहे.”

श्रुती: “हम्म”

आदित्य: “आणि मॅडम, तुमच्या माहितीसाठी मैत्रीच्या नात्यात माफी, धन्यवाद वगैरे औपचारिकतेला स्थान नसते. त्यामुळे तू माझी माफी मागण्याचा आणि मी तुला माफ करण्याचा प्रश्नच येत नाही.”

श्रुती:  “सरळसरळ सांग ना, सॉरीने काही फरक पडत नाही. जे व्हायचं होतं ते झालं आता सुधारता येणार नाही म्हणून” रडवेली होऊन श्रुती म्हणाली.

आदित्य: “बरं बाई, मी चुकलो माफ कर मला”

श्रुती: “तुझा सॉरी म्हणायचा काय संबंध?”

आदित्य: “एवढ्या सुंदर मुलीला रडवल ना मी”

श्रुती: “मी रडत नाहीये”

आदित्य: “चेहऱ्यावर दिसतंय, बादली घेऊन येतो अश्रू भरून ठेवायला लागतील ना, ऐतिहासिक आहेत ते”

श्रुती: “चेष्टा पुरे ना आदित्य, खरं सांग, माफ केलं का नाही”

आदित्य: “तू तर पिच्छा पुरवत आहेस माझा”

श्रुती आता चिडायला लागली होती. तिचा मूड बिघडायला नको म्हणून आदित्य म्हणाला, “जा मुली, माफ केलं तुला. तू भी क्या याद करेगी”

श्रुती: ” खरंच ना?”

आदित्य: “हो गं , आता लिहून द्यावं लागेल का मला? 

असंही तुझा documentation वर फारच विश्वास आहे म्हणा, आठवतंय का? ऑफिस मध्ये तुझं रोज कसलंतरी document तयार असायचं. आज काय नोट्स उद्या काय मीटिंग चे मुद्दे , उद्या काय कोड कसा लिहावा ह्याच्या guidelines असायच्या juniors साठी!  तू पाठवलेल्या documents च्या मेल्स बघून पकलो होतो मी. तुला माहितेय का, तू सोडून गेल्यांनतर अशी शिस्त कुणीच पाळलीच नाही. करायची प्रोसेस म्हणून लोक काहीतरी करायचे बास! पण तुझं कामाप्रती असलेलं dedication जबरदस्त होतं. मानलं यार!”

श्रुती: “थँक्स. खूप बोर करते का रे मी ? पण सवयीचा भाग होता तो! गोष्टींची नोंद करायला, त्या डायरीत लिहून ठेवायला मला फार आवडतं. माझी डायरी माझी सर्वात जवळची मैत्रीण आहे.”

आदित्य: “I know, you are an introvert!  त्यामुळे तुझ्याबद्दल ‘तू खडूस आहेस’ असा लोकांचा ग्रह होतो.”

श्रुती: “काय सांगतोस, हो का?”

आदित्य: “मग काय, सुरुवातीला किती फटकून वागायचीस तू. नंतर मात्र छान रूळलीस ऑफिस मध्ये. विशेषतः त्या पार्टी नंतर. खूप सुंदर दिसत होतीस तू. त्या दिवशीच तुला मनातलं सांगणार होतो. सगळे मला किती आग्रह करत होते माहितीये का,  आपल्या दोघांना एकांत मिळावा म्हणून मुद्दाम सोडून जात होते.”

आदित्यचं हे वाक्य ऐकून श्रुती आश्चर्याने जागेवरून उठली. हातातल्या ग्लासशी उगाचच चाळा करत जराशी लाजून आणि त्याला ते समजू नये म्हणून चेहरा जरासा वळवून म्हणाली, “म्हणजे सगळयांना माहिती होतं? मला वाटलं हे माझंच गुपित आहे आणि मला एकटीलाच माहितीये.”

आदित्य: “तू तुझ्याच जगात हरवलेली असायचीस ना, आमच्याकडे लक्ष नव्हतंच तुझं. मी तुला मनातलं सांगण्याआधी त्याबद्दल तुला हिंट द्यायचा सगळ्यांनी प्रयत्न केला होता. तरी तुला हिंट नाही समजल्या”.

आदित्यचं बोलणं मध्येच तोडत श्रुती म्हणाली, “क्काय, काहीही बोलतोयस आता तू. बरं एक सांग ना…”

आदित्य: “दोन सांगतो, पण काय?”

श्रुती:  “गप रे, मला बोलू तर दे. आणि अजून एक लक्षात ठेव, मी जास्त कुणाशी बोलत नसले तरी मला माझं बारीक लक्ष असायचं बरं का तुमच्या सगळ्यांकडे. तुमच्या सगळ्या बारीकसारीक गोष्टी माहिती आहेत मला.”

श्रुतीच्या या विधानावर आदित्य हसू लागला. “काही माहिती नाहीये तुला. किती काम करायचो आम्ही सगळे.“

श्रुती: “हो काम तर करावंच लागतं ऑफिसमध्ये. बरं ऐक ना, सगळे कसे आहेत? तुझ्या संपर्कात असतील ना. रोजच कंपनीत भेटत असशील सगळ्यांना. आणि काय म्हणते आपली कंपनी? काम भरपूर असतं का रे हल्ली? ”

आदित्य: ” सगळ्या आपल्या तेव्हाच्या ऑफिस कलिग्सबद्दल बोलत असशिल तर ते आता माझ्यासोबत कंपनीत काम करत नाहीत. सोडून गेले सगळे. सौम्या वगळता तू ओळखतेस अशी एकही व्यक्ती आता कंपनीत नाही. कामाचं म्हणशील तर सध्या प्रचंड लोड आहे . गेल्या काही दिवसात तू पाहत आहेसच न. सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे आता माझ्यावरच सगळी जबाबदारी पडलीये. मला काही वैयक्तिक आयुष्य राहिलंच नाही असं वाटतंय. दिवस आणि रात्र कंपनीतच आणि कंपनीचा विचार करण्यातच जातात.”

श्रुती: “ नक्की काय प्रॉब्लेम्स आलेत ? लोड असेल तर resource hire कर ना. बजेट issues आहेत का? अखिलेश काकांना बोललास का त्याबद्दल? तुझे बाबा कंपनीचे MD आहेत ना, त्यांना genuine प्रॉब्लेम असेल तर तू सांगूच शकतोस. त्यांना ह्या क्षेत्रात खूप चांगला अनुभव आहे. ते नक्कीच मार्ग सुचवतील. ते गावावरून आले की विचार त्यांना”

“नाही गं श्रुती. ते अशा गावाला गेलेत, की जिथून परत येणं शक्य नाही. कधीच शक्य नाही”

हे बोलताना आदित्यचा आवाज रडवेला झाला होता. कंठ दाटून आला होता. डोळ्यातलं पाणी मोठ्या मुश्किलीने परतून लावत तो उठला आणि म्हणाला , “जाऊ देत, आता नको तो विषय. उशीर झालाय बाकीचं नंतर बोलू आपण. इतक्यात आई येईल. आपण जेवलो नाही हे पाहून ती रागवेल आणि मलाही खूप भूक लागलीये. खूप वेळ झाला ना, जेवून घेऊ. स्वयंपाक केलेला आहे बहुतेक.”

“हो , कुक दादा येऊन गेले मघाशीच, आपण बोलत होतो म्हणून काही न बोलता गेले ते. मी पानं वाढून घेते.” असं म्हणून श्रुती किचनमध्ये ताटे, वाट्या घेऊन जेवण वाढून घेऊ लागली. तिच्या मनात विचारांचे वादळ उठले होते. “एवढी मोठी घटना घडली आणि मला काहीच माहित नाही. आदित्य, सुनंदा मावशी दोघेही त्याबद्दल बोलले नाहीत. आईने सुद्धा काही सांगितलं नाही. तिला माहित नसेल का? मला कसं समजेल? आदित्यला विचारावं का? मी जर आता हा विषय काढला तर जखमेवरची खपली निघेल आणि वेदनेचं रक्त भळाभळा वाहायला लागेल. नकोच त्याला त्रास द्यायला. त्यानी स्वतःहून सांगितलं तर सांगू देत. बोलल्याने दुःख हलकं होईल कदाचित. नाही बोलला तर नको विचारायला”

इकडे आदित्यला त्याच्या बाबांची आठवण आली होती. त्यांचं अचानक जग सोडून जाण्याने तो पुरता खचला होता. कसंबसं त्याने स्वतःला,  कंपनी business ला आणि आईला सावरलं होतं. आता पुन्हा दुखरा विषय निघाल्यामुळे तो हळवा झाला होता. जेवायला वाढ असं तो श्रुतीला म्हणाला कारण त्याला चेहऱ्यावर दुःख दिसू द्यायचं नव्हतं आणि काही क्षण एकटे हवे होते. पुन्हा एकदा सावरून बसण्यासाठी! भूक तर त्याला नव्हतीच आता, पण श्रुतीसाठी आणि आईला वाईट वाटू नये म्हणून तो अश्रुंचे कढ लपवत दोन घास खाणार होता.

कसं असतं ना, मुलांना सहजतेनं दुःख व्यक्त करायला, मनमोकळं रडायला मिळत नाही. बिचारे आतल्या आत कुढत, दुःख सहन करत राहतात. जबाबदारी असते ना आणि मुळूमुळू रडून चालत नाही. मनस्थिती अशावेळी कठीण होते. जवळचं कुणी असेल समजून घेणारं तर त्याच्याजवळ बोलून मन शांत करून घेता येतं. आदित्यचं तसं झालं नव्हतं. समजूतदार असण्याचे दुष्परिणाम असतात ते असे.

—————————————————————————————————-

भाग १२

शांतपणे दोघांनी जेवण केलं. कुणीच कोणाशी काही बोललं नाही.
सगळ्या घटनांचा अर्थ हळूहळू श्रुतीला समजू लागला होता. आदित्य आणि सुनंदा मावशी ह्या दोघांचच घरात राहणं, सुनंदा मावशीचं स्वतःला कामात आणि व्याखानांमध्ये बुडवून घेणं, मध्येच हळवं होणं, कधीकधी एकटीनेच खोलीत तासनतास बसणं, जास्त कार्यक्रमांना कुठे बाहेर न जाणं वगैरे. तिने एकदोनदा सुनंदा मावशीच्या डोळ्यात पाणी आलेलं पाहिलं होतं. पण घरात आदित्यच्या बाबांचा एकही फोटो कसा नाही ह्याचं तिला आश्चर्य वाटलं.

श्रुती विचारात हरवली होती. तिला असं विचारात गढलेलं पाहून आदित्यला जणू काही ती पुढे काय विचारणार ह्याची कल्पना आली होती. तरीही तो शांत होता. एकदम बाबांचा विषय निघाल्यामुळे भावना अनावर होतील, रडू कोसळेल ह्या भीतीने त्याला आता त्याची स्वतःची space हवी होती. पण असं एकदम उठून गेलो तर तिचा गैरसमज होईल म्हणून तो हातातील पाण्याच्या पेल्याशी चाळा करत चुळबुळत एकाच जागी बसून राहिला.

दारावरची बेल वाजली. श्रुती उठलीच होती पण तिच्या आधी आदित्यने दार उघडले. सुनंदा मावशी आली होती.
“कसं झालं गेट-टुगेदर आई? मजा आली का?”
“हो रे, धमाल केली आम्ही! किती दिवसांनी भेटलो सगळ्याजणी! खूप गप्पा झाल्या.”
हातातली पर्स समोरच्या सेंटर टेबलवर ठेवून सुनंदा मावशी किचन मध्ये पाणी प्यायला गेली. आदित्य तिच्या मागोमाग गेला.
“मी चहा करू तुझ्यासाठी? की कॉफी घेणारेस ?”
पाण्याचा एक घोट घेऊन आदित्यची आई म्हणाली,
“काहीही नको रे. मी आता मस्त ताणून देणार आहे. अरे, तिथे निरनिराळे खेळ खेळलो आम्ही. दंगा घातला. ह्या वयात शोभत नसला तरी! त्यामुळे दमायला झालंय. पण शरीर दमलं असलं तरी मनाला ताजंतवानं वाटतंय.”
सोफयावर बसत श्रुतीकडे बघून सुनंदा मावशी पुढे म्हणाली,
“मला ना श्रुती, खूप हलकं फुलकं वाटत आहे. मनावरचा ताण गेल्यासारखं.
खरंच आपले मित्रमैत्रिणी स्ट्रेसबस्टर असतात आपल्यासाठी! भेटत राहिलं पाहिजे. बोलत राहिलं पाहिजे. हो ना?”
“हो मावशी, खरंय तुझं. भेटलो, बोललो नाही तर एकमेकांच्या आयुष्यात काय चालूये हे कसं समजणार?”

श्रुतीचे वाक्यातील विरोधाभास जाणवून जरासं चिडून आदित्य म्हणाला, “अगदी बरोबर.
पण आई मला सांग, तुझ्या मित्रमंडळात अशी लोकं आहेत का, जी कोणाला न सांगता सवरता अचानक गायब होतात, संपर्क ठेवत नाहीत आणि मित्र म्हणवतात ? अशा लोकांपासून सावध राहा बरं.. नुसत्या बडबडीचे धनी असतात असे लोक.”

“असं कोणी करत नाही रे आणि जरी असं झालं तर आपण त्रास नाही करून घ्यायचा. वेद, तू का चिडतोयस पण? काय झालंय ? ”

“कुठे काय, काही नाही” असे म्हणून आदित्य तडक त्याच्या खोलीत निघून गेला.

“हल्ली जरा जास्तच चिडचिड करतो. ऑफिसचं कामही खूप वाढलंय ना त्यामुळे असेल. पण आज जरा वेगळाच वागला.काय झालंय असेल गं ह्याला?” आदित्यच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत सुनंदा मावशी म्हणाली.

“जाऊ दे गं मावशी. चहा हवा असेल तेव्हा येईल परत तो. तूही आराम करणार होतीस ना. आत जाऊन झोप, मीही एक assignment पूर्ण करते. खूप दिवसांपासून अपूर्ण राहिलीये आणि आता मला ती पूर्ण केलीच पाहिजे.”
असं म्हणून श्रुतीने तिथले पाण्याचे ग्लास उचलले. जागेवर नेऊन ठेवले. एक तांब्या पाण्याने भरून पेल्यासहीत सुनंदा मावशीच्या खोलीत नेऊन ठेवला.
तिला आजवर कधीच न दिसलेला एक छोटासा फॅमिली फोटो मावशीच्या बेडशेजारी लॅम्पजवळ ठेवलेला होता. त्यात सुनंदा मावशी, आदित्य आणि त्याचे बाबा ह्या तिघांची बागेतली प्रसन्न छबी टिपली होती.


श्रुती चटकन तिथून निघून स्वतःच्या खोलीत गेली आणि पुन्हा एकदा पश्चातापाच्या आगीत होरपळू लागली. जेव्हा जवळची मैत्रीण म्हणून आदित्यला सगळ्यात जास्त गरज होती तेव्हा मी त्याची साथ देऊ शकले नाही, ह्या गोष्टीमुळे खूप अपराधी वाटत होतं. विमनस्क अवस्थेत ती खुर्चीवर बसली. assignment तर पूर्ण करावीच लागणार होती. तिने लॅपटॉप उघडला, on केला. जरा फ्रेश वाटावं आणि assignment करण्यात लक्ष लागावं म्हणून शांत स्वरातली गाणी लावली. हार्डडिस्क मधला काही डेटा लागणार होता. म्हणून तीही तिने लॅपटॉपला जोडली.

आवश्यक तो डेटा कॉपी केल्यानंतर तिची नजर हार्डडिस्क मधल्या एका फोल्डरवर पडली. त्या फोल्डरचं नाव होतं, “मिशन आदित्य “.
श्रुतीला वाटलं आदित्यने हार्डडिस्क वापरली व तो त्याचा डेटा डिलीट करायला विसरला. असू देत, आपणच डीलीट करूया असं म्हणून तिने फोल्डर आयकॉन वर right क्लिक केलं. पण त्या फोल्डर मध्ये काय डेटा असेल ह्याची उत्सुकता तिला स्वस्थ बसु देत नव्हती.काही महत्वाचं असू शकतं असा विचार करत तिने तो फोल्डर उघडण्यासाठी enter मारला. पण हाय रे किस्मत! फोल्डरला पासवर्ड होता. बरीच खटपट केल्यानंतर श्रुतीला तो फोल्डर उघडण्यात यश मिळालं.

त्यातल्या फाइल्स ती वाचू लागली. सुमारे ४-५ तास ब्रेक न घेता अतीव उत्साहाने श्रुती त्या फोल्डर मधल्या माहितीचा अभ्यास करत होती. नोट्स काढत होती. जेव्हा सगळं मनाप्रमाणे झालं तेव्हा ती खोलीच्या बाहेर आली. आदित्य आणि सुनंदा मावशी जेवून झोपायला गेले होते. बाहेर रात्र झाली होती पण तिला मात्र आशेचा किरण दिसू लागला होता. “मिशन आदित्य” काय आहे हे तिला समजलं होतं आणि आदित्य उर्फ वेदला आता ती एक मैत्रीण आणि त्यावर प्रेम करणारी प्रेयसी ह्या दोन्ही नात्यांनी मदत करणार होती.

श्रुतीने ठरवलं होतं की आता आपण स्वतःहून आदित्यला प्रपोझ करायचं. तो अजूनही प्रेम करतो का हे स्पष्टपणे विचारायचं. हि बैचैनी, अस्वस्थता तिला आता नकोशी झाली होती. प्रेमात हिशोब नसले तरी आव्हान असतेच. एकमेकांसाठी खूप काही कारवाई लागते, तेही निरपेक्षपणे! शिवाय प्रेमाची वाट सरळ साधी नसते. प्रेम मिळवण्यासाठी खूप धडपड करावी लागते. मन जिंकावे लागते. प्रेम टिकवावे लागते, निभवावे लागते. ह्या गोष्टींची श्रुतीला जाणीव होत होती. तिचे प्रेम ती परत मिळवणार होतीच. at any cost !!

पण श्रुतीला कुठे माहित होतं ती मिळवण्यापुरते प्रयत्न करून थांबणार नव्हतीच मुळी! कारण नशीब तिला पुन्हा एका नवीन वळणावर आणणार होतं. तिलाच नाही तर आदित्यला सुद्धा! शेवटी ह्या जन्मी केलेल्या कर्माची फळं ह्या जन्मीच भोगावी लागतात नाही का? सगळे हिशोब चुकते करावे लागतात.

———————————————–

आज आदित्यला ऑफिसला पोचायला जरा उशिरच झाला होता. गेले ४-५ दिवस कामाचा लोड उपसून आणि रात्रीपर्यंत ऑफिसमध्ये थांबून तो थकून गेला होता. त्यामुळे आज उठायला उशीर झाला. वीकएंडला श्रुतीबरोबर झालेल्या गप्पा, त्यानंतर अचानक बाबांचा निघालेला विषय ह्यामुळे त्याच्या मनात मिश्र विचारांचं वादळ उठलं होतं. त्याला मानसिकरीत्या ताण आला होता. त्यात हे कामाचं टेन्शन! आदित्य पुरता वैतागून गेला होता. भरीस भर म्हणजे श्रुती ‘त्या’ दिवसानंतर त्याला भेटलीच नव्हती. ती गावाला गेली असं त्याला आईकडून समजलं. त्यामुळे थोडाफार विरंगुळा किंवा आनंद सुद्धा मिळत नव्हता. तो आतुरतेने तिची वाट पाहत होता. ह्यावेळेस त्रोटक msg पाठवून श्रुती गायब झाली होती. मैत्रीणीच्या लग्नासाठी बाहेरगावी जातेय एवढाच तिने त्यात लिहिलं होतं. कधी परत येणार वगैरे काहीच उल्लेख नव्हता. आदित्यने न राहवून कॉल केला तर महत्वाचं काम आहे ते पण करायचं आहे असं फोनवर म्हणाली आणि जास्त न बोलता कॉल कट केला. त्यामुळे आदित्य तिच्यावर जरा चिडलाच होता. “नीट सांगता येत नाहीच हिला काही. सतत सस्पेन्स create करते. मी मात्र अंदाज लावत बसायचं.” असं स्वतःशी पुटपुटत त्याने लॅपटॉप on केला. भराभर मेल्स पाहिल्या, त्यांना उत्तरे दिली. एक मेल पाहून तो चरकलाच! अखिलेश काका म्हणजे त्याच्या कंपनीचे संयुक्त व्यवस्थापक, संचालक हयांनी ती मेल पाठवली होती. त्यात असं स्पष्ट लिहिलं होत की आदित्य ह्यापुढे research lab आणि product engineering हे युनिट संभाळणार नाही. त्याच्याऐवजी एक नवीन व्यक्ती हे काम बघणार आहे. हा निर्णय काकांनी परस्पर कसा घेतला ह्याचं त्याला आश्चर्य वाटलं. बाबा गेल्यापासून पहिल्यांदाच काकांनी त्याला न कळवता निर्णय घेतला होता. महत्वाचं म्हणजे research lab आणि product engineering मध्ये त्याला विशेष रस होता. त्याने त्यावर खूप मेहनत घेतली होती. पण त्याला आतापर्यंत म्हणावे तसे यश आले नव्हते. कदाचित हेच कारण असावे काकांनी मला पदावरून दूर करण्याचे! पण असं कसं होईल? नवीन recruitment मला न विचारात किंवा विश्वासात न घेता झालीच कशी? आदित्यचं डोकं काम करेनासं झालं. ह्या बाबतीत त्यांनी काकांशी बोलायचं ठरवलं. त्यांना कॉल केला. त्यांना आदित्यचा कॉल अपेक्षित होताच असं म्हणून त्यांनी प्रत्यक्ष भेटून सगळी explanations देईन. तू काळजी करू नको असं सांगितलं. काका अजून १० दिवसांनी पुण्यात उतरणार होते तोपर्यंत आदित्यच्या डोक्यात हा गुंता कायम राहणार होता. वैतागून तो डेस्क वरून उठला आणि कॉफी घ्यायला कॅफेटेरिया मध्ये गेला. कॉफीचे घोट घेताना विचारचक्र सुरु होतंच. शेवटी आपल्याला ब्रेक हवा आहे हे त्याला प्रकर्षाने जाणवू लागले. काकांनी केलं ते योग्यच असेल अशी मनाची समजूत घालून तो डेस्कवर परतला आणि यांत्रिकपणे कामं उरकू लागला. आवडतं काम हातातून गेल्यामुळे तो दुःखी झाला होता. कसाबसा त्याने आज ऑफिसमध्ये दिवसाचा वेळ काढला. आज मनस्थिती ठीक नव्हती. फोन पाहण्याची पण त्याची इच्छा होत नव्हती. शेवटी कंटाळून तो घरी निघून गेला.

घरी जाऊन सहज फोन पाहतो तर काय!
४ missed calls होते!
त्याचा स्वतःच्या डोळ्यावर विश्वासच बसत नव्हता. पुन्हा कॉल येऊ लागला. स्क्रीनवर फ्लॅश होणारं नाव पाहून आदित्यचा मूड गुलाबी झाला. त्याने कॉल उचलला आणि म्हणाला,

“Hi श्रुती, कशी आहेस? काय म्हणते तुझी बंगळुरू ट्रिप? एवढं busy schedule असताना तुला कशी काय आठवण आली ह्या पामराची?”

“अरे हो हो, बोलू देत मला. किती प्रश्न विचारशील?”

“आज मुद्दामच कॉल केला तुला, वेळ होता, म्हटलं, निवांत गप्पा मारूयात”

“Oh, is it? मला वाटलं तिकडे मजेत असताना मला कशाला कॉल करशील, म्हणून मीही नाही केला”

“मस्करी पुरे हा आदित्य, msg वर बोलतोय ना आपण रोज, तू तर असं म्हणतोयस की मी अज्ञातवासात गेले”

“तुझा काही भरवसा नाही गं.”

“मारलास ना टोमणा पुन्हा, एक संधी सोडू नकोस”

“आयुष्यभर हेच ऐकवणार आता तुला मी’

“हे हे, तशी संधी मिळणार नाही तुला”

“म्हणजे?”

ह्यावेळी आदित्यच्या स्वरात झालेला बदल आणि गांभीर्य श्रुतीलाही लगेच जाणवून ती म्हणाली,

“अरे म्हणजे, मला गावी जायचं आहे. खूप दिवस तिकडे गेले नाही ना, वेळही आहे. त्यामुळे उद्या निघेन मी गावी जायला”

“अगं एवढंच ना, मग ह्यात मला बोलण्याची संधी देणार नाही म्हणालीस त्याचा काय संबंध?”

“अरे म्हणजे मला संपर्कात राहता येणार नाही आता”

“आताही तू बाहेर आहेसच, आपण फोन, msgs वर बोलत असतो. मग गावी जाऊन असा काय बदल होणार आहे?” अधिरतेने आदित्यने विचारले.

“अरे आमचं गाव एकदम दुर्गम भागात आहे. तिकडे कोणत्याच कंपनीच्या कार्डला धड range येत नाही. त्यामुळे net, phone वगैरे बंद राहणार.”

“ओह असं आहे का? कुठेतरी येत असेल न range?”

“हो टेकडीवरच्या देवळात येते, पण तिकडे फारसं जाणं होत नाही. अधून मधून जाईन तेव्हा बोलेन तुझ्याशी, ok?”

“आता काय, ok च. boar होतंय गं इकडे. त्यात माझं आवडतं कामही मी करणार नाही असं सांगितलंय काकांनी.”

“त्यांचा काहीतरी हेतू असेलच. तू सध्या जे आहे ते काम करण्यावर focus कर आणि विश्रांती घेत जा रे जरा. सुनंदा मावशी सांगून थकली पण तू काही ऐकत नाहीस.”

“आज ऐकणार आहे तुमचं. मला स्वतःला खूप थकवा जाणवत आहे, त्यामुळे आता मस्त ताणून देणार आहे. तू राहा संपर्कात. गायब होऊ नकोस.”

“हो रे, गावी जायच्या आधी एकदा कॉल करेन तुला, आता मात्र आराम कर हा तू. Bye”

“Bye”

कमाल आहे ह्या मुलीची. भरपूर गप्पा मारणार होती आणि एवढ्यात बोलणं संपलं देखील. जाऊ देत चला झोपुया असं स्वतःशी पुटपुटत आदित्यने फोन silent वर टाकला

घरी पोचायला आदित्यला आज असाही उशीर झाला होता. काही खाण्याची इच्छा नव्हतीच. शिवाय श्रुतीबरोबर बोलणं झाल्यामुळे मनही भरलं होतं. आत्यंतिक थकव्यामुळे तो झोपायला गेला.

इकडे श्रुतीने लॅपटॉप उघडला. तिला गावाला जाण्यासाठी तिकीट बुक करायचे होते. तिने तिकीट बुकिंगच्या संकेतस्थळावर जाऊन फ्रॉम मध्ये बंगलोर लिहिले आणि टु मध्ये पुणे !!!!

———————————————————————–

भाग १३

नवीन व्यक्तीने प्रॉडक्ट इंजिनीरिंग युनिटची जबाबदारी उचलण्याच्या आणि आदित्यची तिथून हकालपट्टी होण्याच्या घटनेला आता २ आठवडे झाले होते. बाकी कामकाज व्यवस्थित मार्गी लागल्यामुळे कामाचा अतिरिक्त लोड कमी झाला होता. आदित्यचं वर्क लाइफ बॅलन्स सांभाळलं जात असल्यामुळे तोही आता खुश होता. पण अजूनही एक गोष्ट होती जी त्याच्या मनाला सतत खात होती. ती म्हणजे त्याला कुणी रिप्लेस केलाय हे त्याला नेमकं माहित नव्हतं. तो अजून नवीन जॉईन झालेल्या त्या व्यक्तीला भेटलाच नव्हता. काही ना काही घडत असे आणि तयच भेटणं राहून जात असे. काका सुद्धा अजून काही बोलले नव्हते. प्रॉडक्ट इंजिनीरिंग युनिटचं काम कसं चालूये ह्याचा रिपोर्ट तर सोडाच पण नवीन अपडेट्स सुद्धा त्याच्यापर्यंत पोचत नव्हते. ह्यामागे काही काळंबेरं असावं अशी शंका राहून राहून त्याच्या मनात येत होती. आपल्याला निदान clarity द्यायला हवी होती म्हणून तो चरफडत होता. पण काकांनी गप्प केल्यामुळे त्याचा नाईलाज होता. त्यात श्रुतीबरोबर पण आजकाल मनमोकळ्या गप्पा होत नव्हत्या. ती गावी असल्यामुळे कधीतरीच कॉल करत असे आणि लगेच बोलणे संपवून टाकत असे. तिच्या शिवाय त्याला करमेनासं झालं होतं. अतीव आतुरतेने आदित्य श्रुतीची वाट पाहत होता. अशीच तिची वाट पाहत वीकएंड आदित्यने कसाबसा घालवला.

सोमवारी ऑफिसला पोचल्यानंतर रोजची कामे उरकण्यास आदित्यने सुरुवात केली होती. एकीकडे काम करताना त्याला प्रॉडक्ट इंजिनीरिंग युनिटच्या अपडेट्स विषयी लक्षात आले. त्याने थेट काकांना विचारण्यापेक्षा त्या टीममधल्या कोणालातरी सहज बोलून अपडेट्स विचारावे असे ठरवले. टीमला तो आधीपासून ओळखत असल्यामुळे सहज गप्पा मारत माहिती काढून घेणे तितकेसे कठीण जाणार नव्हते. विचार केल्याप्रमाणे दुपारी जेवणाच्या वेळेला त्याने त्या टीम मधल्या अमितला गाठले. अमितकडून त्याला एवढेच समजले की, सध्या प्रोजेक्टमध्ये खूप काम सुरु आहे. प्रोजेक्ट हाताळणारी नवीन व्यक्ती खूप शिस्तप्रिय, हुशार असून तिने कोड रीडिझाईन केला आहे. पूर्ण प्रॉडक्ट चं architecture लीडलाच माहिती असून प्रत्येकाला module सोपवण्यात आले आहे. त्या module ची पूर्ण जबाबदारी त्या त्या व्यक्तीची असेल आणि कोणत्याही प्रकारे त्यात चुका राहता कामा नयेत. काम कधी पूर्ण करायचं ह्याच वेळापत्रक आखून दिलं होतं आणि ते पाळलं गेलं पाहिजे ह्यावर लीडचा कटाक्ष होता. बाकी अमितकडून जास्त माहिती मिळाली नाही. एकंदरीत आदित्यला एवढेच समजले की प्रॉडक्ट डेव्हलपमेंट योग्य पद्धतीने चालू आहे आणि टीमचं बरं चाललंय. प्रोजेक्टची खबरबात घेऊनही त्याबद्दल आदित्य विचार करतच होता.
“काय नाव म्हणाला अमित त्या नवीन लीडचं? हा आठवलं, ‘शलाका’.
तिचं प्रोफाइल आदित्य पोर्टलवर पाहत होता.
“कमी अनुभव असूनही कामाचा एवढा सिस्टिमॅटिक एप्रोच आहे म्हणजे कमाल आहे. काकांनी तिला एवढ्या विश्वासाने ह्या कामासाठी नेमलंय म्हणजे कुछ तो बात होगी उसमे, भेटायला हवं शलाका मॅडमला. जरा हम भी तो देखे क्या टॅलेंट है. अरेच्चा, फोटोच नाहीये हिचा पोर्टलवर.समोर आली तरी ओळखता येणार नाही मला.”

आदित्य नकळत शलाकाच्या प्रोफाइलवर इंप्रेस झाला होता.तो फोनवर काकांशी शलाकाबद्दल बोलला. काका म्हणाले, ‘लवकरच मीटिंग ठेवून तुझी officially ओळख करून देईन. तोपर्यंत तू निश्चिन्त राहा.’

दुसऱ्या दिवशी आदित्यचा ऑफिस मध्ये भरपूर कामं आणि मिटींग्समुळे वेळ भराभर निघून गेला. श्रुतीच्या मेसेजला रिप्लाय द्यायला सुद्धा त्याला वेळ मिळाला नाही. संध्याकाळी घरी आल्यावर त्याने तिला कॉल केला.
“hey आदित्य, काय रे, तुला वेळच नाहीये माझ्यासाठी”
“तसं नाही गं, कामात busy झालो होतो. धड जेवलोसुद्धा नाहीये आज. बोल न, काय म्हणतेस? “
“तुझ्यासाठी एक surprise आहे”
“काय? बरं, let me guess, प्रपोझ वगैरे करणार आहेस कि काय मला?”
“well, you never know. surprise आहे ते, सांगणार नाही आताच”
“अगं, तू आधी इकडे ये तरी. बोर झालंय गं.”
“हम्म,येईन. काम कसं सुरुये?”
“काम छानच. ती शलाका भारी आहे यार. “
“कोण ?”
“अगं, नवीन जॉईन झालीये कंपनीत. कामाचे reviews छान आहेत सगळे तिचे.”
“ओह, हो का, मला पण भेटायचं आहे तिला”
“मीच नाही भेटलो अजून, बघू तू येईपर्यंत माझी तिच्याशी ओळख झाली तर भेटवतो तुलाही”

“बरं, दिसायला कशी आहे रे ती?”
“ओह्ह्ह, जेलस हा. एकदम मस्त आहे असे सगळे म्हणतात. मी भेटलो की सांगेनच तुला.”
“म्हणजे तू पाहिलं सुद्धा नाहीस अजून तिला? मग कसले गोडवे गातोय तिचे? तुझा अनुभव सांग जेव्हा भेटशील तेव्हा “
“अगं पण तुला का एवढी उत्सुकता?”
“काही नाही, सहज.”

“तुम्हा मुलींचं हे असच असतं. किती चौकशा करता? ऐक न, शलाका दिसायला छान असेल तर काय बोलू तिच्याशी? तिला मी आवडलो तर? ती बिनधास्त आणि बेधडक आहे असं ऐकलंय म्हणून बाकी काही नाही”
“मला काय विचारतो, बघ तूच. चल मला जावं लागेल, नंतर बोलते, बाय”
“अगं श्रुती ऐक, मस्करी करत होतो. तुझ्याशिवाय इतर कोणा मुलीचा विचार करेन का मी?”
पण श्रुतीने आदित्यचं हे वाक्य ऐकलंच नाही. तिने फोन कट केला होता. आदित्य स्वतःशी खुदकन हसला. त्याला वाटले,
“मनातून श्रुती किती प्रेम करते माझ्यावर. लगेच मत्सर वाटायला लागला हिला शलाकाबद्दल. पण हे प्रेम व्यक्त कधी करणार ही मुलगी देव जाणे.”

इकडे श्रुतीचा जळफळाट होत होता. “मी काही दिवस भेटले नाही, दूर आहे तर दुसऱ्या मुलीबद्दल विचार करणं सुरु झालं याचं, तेही तिला न भेटताच! खुप झालं. आता मला आदित्यला भेटायलाच हवं असं दिसतंय. ती वेळ आलीये बहुतेक, हम भी पुरी तैयारी के साथ मैदान मे उतरेंगे. ” आता पुढे काय करायचे हे श्रुतीने मनाशी पक्के ठरवले होते.

मनात तयार असलेल्या योजनेनुसार तिने पहिली गोष्ट केली असेल ती म्हणजे एक महत्वाचा फोन केला. फोनवर ती म्हणाली, “ती विशिष्ट वेळ आलीये. आता सावज टिपण्याचा दृष्टीने पुढील हालचाल करण्यासाठी मला प्रत्यक्ष सावजासमोर यावे लागेल. मिशन आदित्य कुठल्याही परिस्थिती यशस्वी करून दाखवीन मी. मागच्या वेळेस संधी हातातून निसटून गेलीये, पण आता असं होऊ देणार नाही. सगळ्या गोष्टींचे हिशोब चुकते होतील. मिस्टर आदित्य, बघाच आता.”

“तू म्हणतेस तसच होईल. मी पूर्वतयारी केली आहे. या नाटकात तुझा प्रवेश आधीपासूनच झाला आहे. आता वेळ झालीये ती पडद्यासमोर येण्याची! काळजी करू नको. मी तुला माझ्याकडून शक्य होईल तेवढी संपूर्ण मदत करेन.” “किती नौटंकी आहात तुम्ही अखिलेश काका! “
श्रुती खळखळून हसत म्हणाली.
“तुही काही कमी नाहीस. सावज म्हणे. माझा वेद सावज आहे का, हा? लक्षात ठेव मी काका आहे त्याचा.”
“थोडीशी गंमत केली हो. मग ठरल्याप्रमाणे उद्या मीटिंगमध्ये भेटूया.”

“सगळं काम झालं आहे ना, paperwork, documentation वगैरे.”
“हो झालंय. पुढच्या आठवड्यात आपण ही गोष्ट जगजाहीर करू शकतो, असा अंदाज आहे.”

“चालेल, तू उद्या सगळे reports घेऊन ये. presentation तयार करून आण, मला demo दे. मग बघू आपण.”

“ok, sir.”

“अगं, काका म्हणालीस तरी चालेल, rather काकाच म्हण, ठरलंय न आपलं तसं, मग मध्येच हे सर कुठून आणलंस?”

“ते चुकून आलं, सवयीने. ok काका. खुश ?”
“that’s like a good girl! भेटू उद्या. bye “
“bye काका “

————————————————————————-*

भाग १४

आदित्यला आज उल्हसित वाटत होते. सकाळपासूनच त्याचे मन अगदी उत्साही होते. राहून राहून त्याला असे वाटत होते की एखादी अपूर्ण गोष्ट पूर्णत्वास येणार आहे. एखादा दिवस असतो ना, आपण उगाच फ्रेश असतो, टवटवीत असतो, गुणगुणत असतो, कारण विचारलं तर आपल्यालाही सांगता येत नाही. intuitions मुळे positive vibes येत असतात. तसच काहीसं आदित्यचं झालं होतं. आज त्याने पांढराशुभ्र फॉर्मल शर्ट आणि डार्क ब्लू जीन्स असा सेमी कॅज्युअल पेहराव केला होता. शर्टच्या बाह्या कोपरापर्यंत दुमडून त्याने हलकासा क्लासिक परफ्युम फवारला. गाडीत आवडती गाणी लावून ती ऐकत तो ऑफिसला निघाला होता. रस्त्यावर ट्रॅफिक असूनही तो वैतागला नव्हता. आपल्याच नादात गुणगुणत, शीळ घालत तो ऑफिसला पोचला.

त्याने कामाला सुरुवात केलीच होती, इतक्यात त्याच्या डेस्कवरचा landline खणाणला.
“Hello वेद, काका बोलतोय”
“काका, कसे आहात? खुप दिवसांनी कॉल केलात.”
“हो रे, वेळच मिळत नाहीये. एका महत्वाच्या कामात अडकलो होतो.”
“कोणतं काम? I mean मी काही मदत करू शकतो का तुम्हाला?”
“नाही बेटा, तू already बरंच काम करतो आहेस. हे कामही आता उरकत आलंय. पण हे काम पूर्ण करण्यासाठी मला अजून थोडा वेळ लागेल. काही लीगलची, official कामं आहेत, मला त्यांना priority देणं गरजेचं आहे. त्यामुळे आपली मीटिंग थोडीशी पुढे ढकलावी लागत आहे. असंही आता कंपनीची quarterly performance review मीटिंग होईल. तेव्हाच आपलं discussion करून घेऊ. product engineering च्या कामाचे updated डिटेल्स तेव्हा तुला देईन. चालेल ना बाळा? राग मानू नको. “
“हो अगदी चालेल काका, काळजी करू नका. तुम्हाला वेळ मिळाला कि करू आपण मीटिंग. तुमचं भक्कम छत्र असताना मला कसली काळजी. तुम्ही वेळ घेताय तितकंच महत्वाचं काम असेल हे मी समजू शकतो . उलट तुम्ही माझं काम सोपं केलंय सध्या. राग वगैरे तर अजिबातच नाही.”
“ok बेटा , बाय, ठेवतो फोन, नंतर बोलू.”
“बाय काका”

“काका मला ह्यावेळेस कामापासून दूर ठेवत आहेत आहेत. काय कारण असावे? नाहीतर एरवी सगळ्या विभागांमध्ये काय चालूये ह्याची इत्थंभूत माहिती माझ्याकडे असते. रिपोर्ट्सची कॉपी माझ्या मेलवर नेहमी येते. मग आता असं का होतंय? काही काळंबेरं तर नाहीये न? काका नेमकं काय लपवत आहेत माझ्यापासून आणि का? पण ते तर म्हणालेत भेटल्यावर सांगतो म्हणून. मग मी उगाच शंका घेणं चुकीचं आहे. हा तर सरळसरळ अविश्वास दाखवणं झालं. नाही, मी असं करू शकत नाही. बाबा गेल्यानंतर समर्थपणे काकांनी कंपनी सांभाळली, मला सावरलं. मी हे काय विचार करतोय त्यांच्याबद्दल. माझे विचार कुठेही भरकटत आहेत. काका, मला माफ करा. तुमचा उद्देश माझ्यावर आलेला कामाचा ताण कमी करणे हाच असेल हे मी समजून घेऊ शकतो. पण तुम्ही मला असं कामापासून दूर लोटू नका. मला आवडतं काम करायला. काकांशी ह्या विषयावर स्पष्ट बोलायला हवं.”
फोन ठेवल्यापासून आदित्यचं विचार करकरून डोकं गरगरायला लागलं होतं. आता काकांशी बोलायचंच असं ठरवलं तेव्हा त्याला बरं वाटलं.

इकडे अखिलेश काकांनी जणू आदित्यच्या मनातील भावना समजून एक फोन लावला.
“hi, शलाका?”
“yes, अखिलेश सर”
“तुझ्या प्रोजेक्टच्या कामाचे अपडेट्स, प्रोग्रेस, ट्रॅकिंग रिपोर्ट्स मला सेंड कर, त्यात आजच्या तारखेपर्यंतचे रेकॉर्डस् असले पाहिजेत . “
“सर, मी ते तुम्हाला वीकली पाठवत असते. त्या प्रोसेसनुसार सोमवारी सगळं पाठवलं आहे. त्यात आजपर्यंतचे रेकॉर्डस् ऍड करून पाठवते. मला त्यासाठी अर्धा तास वेळ द्या. ”
“हरकत नाही. take your time. आणि हो, मेलच्या cc मध्ये आदित्य सरांना मार्क करायला विसरू नको.”
“पण सर…………. “
“जे सांगितलं ते कर शलाका.”
“ठीक आहे सर.”
“अजून एक, आपण मागच्या कॉल मध्ये discuss केलेल्या गोष्टी तशाच राहतील ह्याची काळजी घे.”
“समजलं सर, मी तशी काळजी घेईन.”
“thanks, good day, bye “
“welcome sir, good day”

आदित्यच्या कॉम्प्युटरची नोटिफिकेशन बीप वाजली. शलाकाने तिचे काम केले होते. तिने प्रोजेक्टच्या अपडेट्सची सविस्तर माहिती असणारी मेल पाठवली होती. आदित्यने अधाशासारखी ती संपूर्ण मेल चेन वाचून काढली. तेच रेगुलर अपडेट्स होते. सगळी attached documents सुद्धा त्याने वाचली. ज्या प्रकारे काम होणं अपेक्षित होतं, तसंच, किंबहुना त्यापेक्षा वेगात ते सुरु होतं. पण तरीही त्याला काही प्रश्न पडले होते. technically, काहीतरी missing होतं हे त्याला नक्की वाटत होतं. पण नेमकं काय हे लक्षात येत नव्हतं. ह्याबद्दल अधिक विचार करून मीटिंगमध्ये प्रश्न विचारूया असं त्याने ठरवलं. श्रुती असती तर त्याने तिला technical doubts विचारून हैराण केलं असतं. तिनेही न कंटाळता सगळी उत्तरे दिली असती. एक तर ती असताना असं missing काही वाटतच नसे. तिचं काम कसं चोख असे. नाही म्हटलं तरी नकळत आदित्यच्या मनात शलाका आणि श्रुतीच्या कामाची तुलना केली गेली होती.

अखिलेश काका आपल्यापासून काहीतरी लपवत आहेत आणि ह्या बाबींची माहिती शलाकाला आहे असा आदित्यला संशय होता. शलाका अजून समोरासमोर भेटायला का आली नाही ह्याचेही गूढ उकलले नव्हते. मीटिंगमध्ये जरी सगळ्याचा उलगडा होईल असं काका म्हणाले असले तरी त्याबद्दल सुद्धा आदित्यला शंकाच होती. ह्या सगळ्या संशयकल्लोळामुळे आदित्यचे मन पुन्हा अस्वस्थ होऊ लागले होते. माणसाचं मन मोठं विचित्र असतं. एकदा संशयाचा किडा डोक्यात वळवळायला लागला कि झालं! त्याचं पूर्णपणे निरसन झाल्याशिवाय मन शांत होत नाही. आदित्य तर technical क्षेत्रातला माणूस! त्यामुळे हा किडा मीटिंग व्यवस्थित पार पडेपर्यंत त्याचा मेंदू पोखरणार होताच.

पुढच्या आठवड्यात होणाऱ्या मीटिंगसाठी आदित्यच्या दृष्टीने तयारी झाली होती. आवश्यक documents तयार करून झाल्यावर त्याने आपले प्रश्नही तयार ठेवले होते. सगळ्या गोष्टींची तर्कशुद्ध उकल झाल्याशिवाय कशालाही हो म्हणून अनुमोदन द्यायचे नाही असे त्याने ठरवले होते. ह्या गोष्टीबाबत श्रुतीबरोबर एकदा discuss करावे असे त्याला वाटले होते. पण क्षणभरच! श्रुतीने कंपनी सोडून काही वर्षे झाली आहेत. अशा परिस्थितीत कंपनीच्या खाजगी व internal बाबी तिला सांगणे योग्य नाही म्हणून त्याने तो विचार टाळला.

बघता बघता मीटिंगचा दिवस उजाडला. आज schedule नुसार शलाका presentation देणार होती. इतर युनिट्स साठी आदित्य presentation देणार होता. ह्या प्रकारच्या मीटिंगमध्ये आतापर्यंत आदित्यशिवाय इतर कोणी presentation दिले नव्हते. त्यामुळे शलाकाच्या presentation विषयी सगळ्यांच्या मनात उत्सुकता होती. तसंही मीटिंगला मोजकेच लोक असणार होते. पण त्यांचं तिथं असणं हेच महत्वाचं ठरणार होतं. अनेक महत्वाचे निर्णय अशा प्रकारच्या मीटिंगमध्ये घेतले जात असत.

“तर शलाका, तू तयार आहेस ना? सर्व तयारी झालीये? कुठलीही चूक होता कामा नये. “
“हो अखिलेश सर, मी पूर्णपणे तयार आहे. माझ्या presentation संदर्भात documents ची एक -एक copy संदर्भासाठी प्रत्येकाला देण्यासाठी तयार करून ठेवली आहे. ठरल्याप्रमाणे आधी तुम्ही इतर युनिट्सचं, तसेच आदित्य देणार असलेलं presentation बघून घ्या. मी त्यानंतर मीटिंग join करेन.”

मीटिंग सुरु झाली. अपेक्षित अशा सर्व लोकांनी मीटिंगला हजेरी लावली होती. आदित्यला शलाका कुठे दिसत नव्हती. त्याच्या नावाचा पुकारा झाला आणि तो इतर विचार बाजूला सारत औपचारिक तरीही सुहास्यवदनाने presentation देण्यासाठी उठला. आदित्यचं presentation उत्तम झालं. त्याचे काम त्याने व्यवस्थित पार पाडले होतेच त्याशिवाय त्याच्या टीमचाही performance चांगला झाला होता. critical situation असतानाही शांत डोक्याने काम करत त्याने team कडून client ला हवे तसे सॉफ्टवेअर बनवून दिले होते. त्यामुळे त्याच client ने आणखी एक मोठा development प्रोजेक्ट कंपनीला दिला होता. तसेच इतर support ची कामे मिळाली होतीच. अखिलेश सरांनी आधीच declare केलं होतं की तिचं मीटिंगला सर्वात शेवटी येणं योग्य राहील. तिला मीटिंग मध्ये सहभागी करून घेतल्या जाणं हि नक्कीच खास बाब होती.त्यामुळे आता सगळ्यांना शलाकाची आणि तिच्या product engineering युनिटच्या कामाच्या अपडेट्सची उत्सुकता होती.

—————————————————————————————————

भाग १५

अखिलेश सर पुढे येऊन सर्वांना संबोधित करत म्हणाले, “तुम्हा सर्वाना ज्याची उत्सुकता आहे ते presentation लवकरच येथे सादर होईल. त्याचबरोबर आणखी एक महत्वाची घोषणा मी आज करणार आहे. आपलं product engineering युनिट उत्तमरीत्या काम करत असून त्यांनी नुकताच एक अत्यंत महत्वाचा प्रोजेक्ट पूर्ण केला आहे. इतके दिवस हा प्रोजेक्ट, त्याची idea , execution plan वगैरे जाणीवपूर्वक गोपनीय ठेवण्यात आला होता. हे प्रोजेक्ट काय आहे ह्याबद्दल टीम लीड शलाका आणि मी स्वतः ह्याशिवाय कोणालाही काहीही माहित नव्हतं. पण आज ते सर्व announce करण्याची वेळ आली आहे. शलाका त्याबद्दल तुम्हाला सविस्तर माहिती देईल.”


सरांचे हे बोलणे ऐकून सर्वजण आश्चर्याने एकमेकांकडे पाहू लागले. असं काय गोपनीय आहे त्या प्रोजेक्टमध्ये ही उत्सुकता तर होतीच त्याहीपेक्षा जास्त नवल ह्या गोष्टीचं होतं की सरांनी ह्यामध्ये आदित्यला सामील करून न घेता त्याला जाणीवपूर्वक दूर ठेवलं. अर्थात असं त्यांनी का केलं हे समक्ष विचारण्याची कुणाचीही हिंमत झाली नाही. आदित्य मात्र दुखावला होता. त्याच्या चेहेऱ्यावरचे भाव जाणून अखिलेश सरांनी विनाविलंब शलाकाला मीटिंगरूम मध्ये पाठवण्याची शिपायाला कॉल करून आज्ञा दिली. काही क्षणांतच प्रसन्नवदनाने आपला लॅपटॉप सांभाळत शलाका तिथे आली. आदित्य अजूनही विचारांत गुंग असल्यामुळे त्याने तिच्याकडे पाहिले नाही. तिनेही फार वेळ न दवडता presentation सुरु केले आणि नेहमीच्या कामाचे updates दिले. . शलाकाचा आवाज आदित्यला ओळखीचा वाटला म्हणून त्याने तिच्याकडे व्यवस्थित निरखून पाहण्याचा प्रयत्न केला. पण ओळख पटेना. कुठेतरी पाहिलंय हिला अशीच जाणीव फक्त होत होती.

बाकी शलाका एकदम स्मार्ट दिसत होती. खांद्यापर्यन्त रुळणारे बरगंडी कलरमध्ये highlight केलेले straight केस, कपाळावर येणाऱ्या fringes, कडक इस्त्रीचा light पीच शर्ट, ब्लॅक कलरचा पेन्सिल स्कर्ट आणि ब्लॅक फॉर्मल जॅकेट, एका  हातात स्मार्ट watch तर दुसऱ्या हातात सिल्वरचे नाजूक bracelet , गोरापान रंग, घारे डोळे ह्या बाह्य रुपलक्षणांनी युक्त असून त्याचबरोबर अत्यंत आत्मविश्वासपूर्वक आणि technically करेक्ट बोलणे ह्या गुणांमुळे ती पहिल्याच impression मध्ये भाव खाऊन गेली होती. मीटिंगमधली लोकं तिच्या प्रत्येक मुद्याला convinced होती.नव्हे, तिने चुका काढण्यासाठी काही वावच दिला नव्हता. अपडेट्स देऊन झाल्यानंतर त्या विशिष्ट गोपनीय प्रोजेक्टची माहिती देणं अपेक्षित होतं. त्यासाठी तिने अखिलेश सरांची परवानगी मागितली, त्यांनीही मान तुकवून लगेच proceed कर असं खुणावलं.

शलाकाने ‘त्या ‘ प्रोजेक्टची माहिती देणारे presentation सुरु केले. तिच्या प्रत्येक slide गणिक लोकांची उत्सुकता वाढत होती आणि सर्वांच्या नजरेत कौतुकही दिसत होते. प्रोजेक्टची idea भन्नाटच होती, innovative, तसेच नवीन असल्यामुळे त्यावर research केला गेला होता आणि त्या research पेपरला जागतिक दर्जाचे मानांकन असलेल्या संस्थेकडून नावाजल्या गेलं होतं. ह्या idea generation, incubation साठी पुरेशी मेहनत घेऊन बराचसा वेळ खर्च केला गेला होता. विशेष म्हणजे प्रोजेक्ट प्लांनिंग एवढं भन्नाट होतं की, त्यावर actual code development करणाऱ्या टीमलाही आपण नेमकं काय केलंय ते ह्याबाबत पूर्ण कल्पना नव्हती. Modularised architecture चं उत्तम उदाहरण होतं ह्या प्रोजेक्टचं design! शलाकाने शेवटच्या development phase मध्ये टीममधल्या सगळ्यांनी लिहिलेला code integrate केला होता आणि तिला अपेक्षित असलेलं execution यशस्वी झालं होतं. पण तरीही हा प्रोजेक्ट अगदी सुरुवातीच्या phase मध्ये होता आणि ह्याचा मोठ्या प्रमाणात विस्तार करण्यासाठी तिला कंपनीतल्या सर्वासमोर तो सादर करणे भाग होते. थोडक्यात सांगायचे झाले तर, prototype आणि POC(proof of concept) तिने पूर्ण केली होती.

सर्वांनी presentation संपताच टाळ्यांच्या कडकडाटात शलाकाचे, अखिलेश सरांचे आणि तिच्या development team चे तोंडभरून कौतुक केले. सगळ्यांची प्रतिक्रिया उत्साहाची आणि कौतुकाची असली तरी एका व्यक्तीची प्रतिक्रिया सर्वाना अनपेक्षित अशी होती. ती म्हणजे आदित्यची! पूर्ण presentation ऐकून तो रागाने लाल झाला होता, संताप,आश्चर्याचा धक्का, चीडचीड असे समस्त भाव त्याच्या चेहऱ्यावर एकवटले होते. एव्हाना त्याला शलाकाचीही खरी ओळख पटली होती. फक्त आता त्याला अखिलेश काकांबरोबर एकांतात बोलायचे होते, शलाकाला जाब विचारायचा होता आणि बरंच काय काय करायचं होते जे नेमकं काय ते आता ह्या क्षणी सुचत नव्हतं! मुळात त्याला राग व्यक्त करायचा होता. पण तो मीटिंग संपण्याची वाट पाहत होता. तोंडदेखलं सगळ्यांसमोर त्यानेही कौतुक केलं, अभिनंदन केलं आणि मीटिंगरूमच्या बाहेर पडला. त्याला स्वतःची खूप मोठी फसवणूक झाल्यासारखं वाटत होतं.

त्याला ह्या क्षणी मोठ्याने ओरडावेसे वाटत होते.त्याच विचारांच्या नादात तो वॉशरूममध्ये गेला. त्याने चेहऱ्यावर सपासप थंड पाण्याचे हबकारे मारले व कसेबसे स्वतःला सावरले. रागावर ताबा मिळवत तो तिथून बाहेर पडला आणि मीटिंगरूम मध्ये शिरला. तिथे अखिलेश काका आणि शलाका असे दोघेच होते. बाकी सर्व सदस्य केव्हाच निघून गेले होते.

शलाकाकडे रागाने पाहत आदित्य म्हणाला,

“शलाका की श्रुती ? काय म्हणू तुला? नाव काहीही असलं तरी तुझं काम मात्र फसवणुकीचं आहे हे पटलंय आता. कितीही makeover केलास तरी तुला मी चांगलाच ओळखतो. मला,काकांना एवढंच काय संपूर्ण कंपनीला फसवलं आहेस तू!

तू एवढी मोठी fraud असशील असे वाटले नव्हते. माझी प्रोजेक्ट आयडिया चोरलीस तू! मी कधीपासून त्यावर काम करत होतो ह्याची तुला कल्पना नाहीये. खूप मेहनत घेतली होती. सगळी वाया गेली. आणि काका तुम्ही? तुम्हीही फसलात? असे कसे अडकलात ह्या सापळ्यात? का माझी समजण्यात गल्लत होतेय? तुम्हीही हिला सामील आहात का? माझ्या प्रोजेक्ट आयडियाचं सगळं क्रेडिट ही मुलगी कशीकाय घेउ शकते? तुम्ही मुद्दाम ह्या सर्वापासून दूर केलंत ना मला? का केलंत असं? सांगा ना. “
आदित्य पोटतिडकीने जाब विचारत होता. शलाका ही इतर कोणी नसून वेषांतर करून आलेली श्रुती आहे, तिने बहाणे करून त्याचा लॅपटॉप हस्तगत करून प्रोजेक्ट आयडिया ढापली, तिला डेव्हलप केली आणि तिला अखिलेश काकांची साथ आहे हे समजून चुकल्यामुळे त्याचा संताप अनावर झाला होता.

आदित्य अत्यंत चिडलाय हे पाहून श्रुती बावरली होती. कसे react व्हावे हे तिला समजत नव्हते. हा प्रोजेक्ट execution चा प्लॅन तिचा असला तरी काकांचा तिला पूर्ण पाठिंबा आणि मार्गदर्शन होते. सुरुवात तिने केली असली तरी प्रोजेक्टच्या यशस्वी पूर्णत्वासाठी काकांनी सुद्धा खूप मेहनत घेतली होती. ती जर आता स्पष्टीकरण देण्यासाठी काही बोलली तर आदित्य तिच्यावर चांगलाच उखडला असता आणि प्रकरण आणखी गंभीर झाले असते. त्यामुळे ती शांत राहिली. त्याचं डोकं शांत होऊ देणे गरजेचे होते. मग तिला तिची बाजू मांडता आली असती. त्याच्यापर्यंत खरं काय घडलं ते नेमकेपणे पोचणं आवश्यक होतं आणि त्यासाठी त्याचा संताप घालवणं महत्वाचं होतं. कारण आदित्यसारखा समजूतदार मुलगा एवढ्या तेवढ्या क्षुल्लक गोष्टींवर चिडणारा नव्हता. पण इथे प्रश्न त्याच्या credibility चा होता आणि जिव्हाळ्याचा सुद्धा! म्हणून त्याचं डोकं फिरलं होतं. शिवाय श्रुतीवर त्याच प्रेम होतं आणि तिने कामाच्या संदर्भात केलेली फसवणूक त्याला सहन होण्यासारखी नव्हती.

आदित्यला समजावण्यासाठी अखिलेश काकांनी पाण्याचा पेला उचलला व त्याच्या हाती देत म्हणाले,
“वेद, शांत हो, तुझा गैरसमज होतोय. तू आधी बस बघू इथे. हे घे पाणी पी.”

आदित्यने पाण्याचा एक घोट घेतला. पेला टेबलावर ठेवला.
“बरं वाटतंय का आता बेटा? तू शांत हो. माझं सर्व म्हणणं ऐकून घे. मग ठरव तुझ्यासोबत नेमकं काय झालंय fraud , फसवणूक की surprise ते. just relax my champ. “
काकांच्या ह्या शब्दांनी आदित्यला जरा धीर वाटला. आपण उगाच overreact झालो की काय असंही क्षणभर वाटून गेलं. पण सगळ्या प्रश्नांची समाधानकारक उत्तरे आज काहीही करून तो मिळवणारच होता. नव्हे, त्यासाठीच आजचा दिवस उजाडला आहे ह्याबद्दल त्याला खात्री होती. आज नाही तर कधीच नाही. काकांनीही आज सर्व सांगायचे असे ठरवले होतेच. ते म्हणाले,

“सर्वात आधी हे लक्षात घे की श्रुती fraud नाहीये. ती माझ्या सूचनांनुसार काम करत होती. तिचं शलाका बनून इथे येणं, तुझी प्रत्यक्षात भेट न घेणं, युनिटला लीड करणं हे सगळं नियोजित होतं. नियोजित नव्हतं ते तिने तुझ्या प्रोजेक्टच्या idea वर काम करणं! त्याबाबतीत सारं काम तिने एकटीने technically स्वतः केलंय.”
“पण काका, नियोजित असण्या नसण्याने काय फरक पडतो? मला सर्व नीट सांगाल का? अगदी सुरुवातीपासून? कारण तुम्ही ह्या प्रोजेक्टमध्ये involved आहात म्हणजे काहीतरी विचार करूनच मला दूर ठेवलं असणार. माझा तेवढा विश्वास आहे तुमच्यावर. बरोबर ना? ”
आदित्यच्या ह्या वाक्यामुळे तो शांत झालाय आणि आता सगळं सांगायला हरकत नाही हे काकांच्या लक्षात आले. त्यांनी पुढे बोलायला सुरुवात केली,
“मी तुला सगळं सविस्तर सांगणार होतो. पण तशी संधी मिळाली नाही. ह्या प्रोजेक्टसाठी काम करत असताना आम्ही दोघेही खूप busy होतो. तुला आधी clarity द्यायला हवी होती मान्य आहे. पण माझीच तशी इच्छा नव्हती. तुला surprise द्यायचं होतं.”
“oh surprise? really? चांगलाच धक्का दिलाय तुम्ही मला.” उपरोधाने आदित्य म्हणाला.
“ऐकून घे बेटा, just don’t be judgmental right now, let me finish “
“हो, सॉरी. please go ahead”

आदित्य दुखावलाय आणि त्याला समजावणं आपण समजत होतो तेवढं सोपं नाही हे काकांना एव्हाना कळालं होतं. त्यांनी नजरेनेच श्रुतीला बसायला सांगितलं. स्वतः उभे राहिले. आदित्यजवळ गेले, त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणाले,
“हो मी सांगतो सगळं पण तू मनाची पाटी कोरी ठेवून ऐक. कोणतेही पूर्वग्रह नकोत. मला मान्य आहे, तुझं जरा confusion झालंय आणि त्यामुळेच गैरसमज झालेत. पण ते सर्व दूर करण्याची जबाबदारी आता माझी आहे. माझ्यावर विश्वास आहे ना?”
काकांचा स्पर्श आदित्यला आश्वासक वाटला. तोही आता खरंच relax झाला. काही प्रश्न आलाच तर शेवटी विचारू असं ठरवून तोही त्यांचं म्हणणं ऐकण्यासाठी तयार झाला. त्याच्या नेहमीच्या स्वरामध्ये तो “हो काका.” असं म्हणाला आणि अखिलेश काकाही relax झाले. आदित्यसमोरच्या खुर्चीवर बसून त्यांनी सांगायला सुरुवात केली.

“ह्या प्रोजेक्टची सुरुवात तशी अपघातानेच झाली. श्रुतीचा मला प्रोजेक्ट idea discuss करण्यासाठी call आला. आम्ही त्या विषयावर बोललो. मला ते proposal अत्यंत interesting वाटलं. त्या प्रोजेक्टसाठी श्रुतीला माझी मदत हवी होती. तेव्हा मी बंगलोरला होतो. कामाच्या अत्यंत व्यग्र वेळापत्रकामुळे मला पुण्यात येणं शक्य नव्हतं. सविस्तर चर्चेसाठी मी तिला तिकडेच भेटायला बोलवलं. तिलाही काही कामानिमित्त तिकडे यायचं होतं. त्यामुळे ती तिकडच्या आपल्या ऑफिसला आली. आम्ही सविस्तर मीटिंग केली आणि ही idea discuss केली. ही कुठली प्रोजेक्ट आयडिया आहे माहितीये का वेद? श्रुतीच्या मास्टर्स कोर्स साठी तिने सादर केलेल्या research paper मधली! मागच्याच वर्षी तिचा ह्यासंदर्भात conference ला paper प्रकाशित झाला होता आणि तिला त्याचा विस्तार करण्याची इच्छा होती. हेच काम ती भारतात आल्यापासून करत होती. योगायोग असा की, तुही त्याच संदर्भातल्या algorithm वर काम करत होतास. पण तुला त्याचं in-depth ज्ञान नसल्यामुळे यश मिळत नव्हतं.”
“असं नाही काका, knowledge आहे त्याला, फक्त research कमी पडला, बहुतेक कामाच्या ताणामुळे असं झालं. त्याने १०० गोष्टी एकदाच करायला घेतल्या होत्या. ऑफीसचं काम, बाकीचे प्रोजेक्ट्स, त्यांचा सपोर्ट, टीम मॅनॅजमेन्ट वगैरे. त्यामुळे इकडे दुर्लक्ष झालं होतं असं मला दिसलं. “
श्रुती काकांचं बोलणं तोडत म्हणाली. त्याही परिस्थीतीत तिचं आदित्यची बाजू घेणं लक्षात येऊन काकांना तिचं मनोमन कौतुक वाटलं. पण ते म्हणाले, “आता इथून पुढे तू technical details सहित सांग, मी आवश्यक वाटलं तर मध्ये बोलेन “

“तर ज्या संकल्पनेचं आदित्य actual implementation करत होता, त्याचे write-ups मला त्याच्या लॅपटॉपमध्ये सापडले. सॉरी आदित्य, मी आगाऊपणा करून ते फोल्डर उघडायला नको होतं आणि वाचायलाही नको होतं.

पण झालं ते एका अर्थी बरंच झालं. माझ्या लक्षात आलं की आपण एकाच प्रॉब्लेम ला solve करण्यासाठी वेगवेगळ्या पायऱ्यांवर धडपड करतोय. मग मी तुझे write-ups, code आणि माझा algorithm एकत्र करून, काही बदल केले. आता presentation मध्ये जर तू लक्षपूर्वक ऐकलं असशील तर लक्षात आलं असेलच की मी implementation तुझ्या पद्धतीने केलं असलं तरी सुरुवातीच्या steps वेगळ्या आहेत, त्या माझ्या algorithm च्या आहेत. हे सर्व integrate करून त्याची चाचणी करायला मला बराच वेळ आणि अभ्यास करावा लागला. तो मी थोडासा इकडे पुण्यात आणि बाकीचा बंगलोर मध्ये केला. मी कुठेच दुसऱ्या गावाला गेले नव्हते. तुला हे सगळं सांगून तुझी मदत घ्यावी असं कित्येकदा मनात आलं होतं पण तू आधीच ऑफीसच्या कामात व्यस्त होतास. तिकडे दुर्लक्ष झालं असतं तर कंपनीचं नुकसान झालं असतं. client handle करत होतास तू आणि ह्या जाबदारीच्या कामात तू असताना तुला disturb न करता मीच स्वतः जमेल तसं हे पार पाडलं. पण त्याने फक्त basic प्रोग्रॅम आणि prototype develop झाला. ते खरंच इंडस्ट्री आणि commercial उपयोगासाठी कामाचं आहे का? ह्याचे खरंच production environment ला काही उपयोग करता येतील का हे मला माहित नव्हतं. ह्याचा विशाल दृष्टिकोन मिळवण्यासाठी मला एक्स्पर्टचं मार्गदर्शन लागणार होतं म्हणून मी हे सगळं अखिलेश काकांसमोर मांडलं. त्यांनाही ते पटलं. काही domain experts बरोबर चर्चा करून आम्ही खात्री करून घेतली आणि हे prototype पूर्णत्वास नेलं.”

“पण तू हे सगळं का केलंस श्रुती? सरळसरळ पद्धतीने जाऊ शकली असतीस ना. मला न सांगता गावाला काय गेलीस, तिकडून परतही आलीस. शलाका बनून इथे काम केलंस. मी तुला तुझ्या कामात अडवलं नसतं. माझ्याशी हे सगळं आधी discuss केलं असतं तर एवढे गैरसमज आणि मनस्ताप झालाच नसता.”
आदित्यने बऱ्याच वेळापासून मनात डाचणारा प्रश्न शेवटी श्रुतीला थेट विचारलाच. त्यावर श्रुतीकडे खास असं काही स्पष्टीकरण नव्हतंच. काकांसमोर ती कसं म्हणणार होती की माझं तुझ्यावर प्रेम आहे आणि मागच्या वेळेला तू केलेल्या मदतीची आणि प्रॅन्कची ही परतफेड आहे!
जराशी अडखळत आणि नजर चोरत श्रुती म्हणाली,
“हे सगळं मला तुला अचानक सांगून surprise द्यायचं होतं. तुझी जराशी गंमत करावी म्हणून शलाकाचं पात्र जन्माला घातलं. असंही मला ऑफिसमध्ये श्रुती म्हणून कुणी ओळखत नव्हतंच. मला ओळखणारी सौम्या सुट्टीवर गेली होती. तरीही शंकेला जागा नको म्हणून थोडासा makeover केला आणि join झाले. पण माझ्या अपेक्षेपेक्षा तू जास्तच जागरूक निघालास! वेळोवेळो तुझं ऑफीसमध्ये सगळीकडे लक्ष असायचं. त्यामुळे मला जास्त हालचाल करता आली नाही. तुला युनिटचे अपडेट्सही वेळेवर हवे होते. तू ते तपासतही होतास. मग काकांच्या आणि माझ्या असं लक्षात आलं की तुला आता सत्य सांगितल्याशिवाय पर्याय नाही. त्यात आमच्यावर ह्या प्रोजेक्टच्या कामाचा प्रचंड ताण होता. मग हे नाटक पुढे नेण्यात आणि वठवण्यात काही अर्थ राहिला नव्हता.

म्हणून आजच्या मीटिंग मध्ये सगळं clear केलं. पण त्यातही होऊ नये तो घोळ झालाच. तुझा गैरसमज झाला, तुला मनस्ताप झाला. काका होते म्हणून तू शांत झालास आणि मला आता हे सगळं सांगता आलं. नाहीतर काही खरं नव्हतं. “
श्रुतीच्या ह्या वाक्यावर अखिलेश काका हसून म्हणाले, “हो ना, रागाने नाक लाल झालं होतं ह्याचं! क्षणभर मला वाटलं माझं तरी ऐकतो की नाही. पण आली बुआ परिस्थिती कशीतरी नियंत्रणात!
बरं का वेद, ह्या सगळ्यात एक महत्वाची गोष्ट सांगायची राहूनच गेली. ह्या प्रोजेक्टचं क्रेडिट तुझंच आहे. documents मेल केली आहेत. ती व्यवस्थित वाचलीस की समजेल. पुढचं काम तुला आणि श्रुतीलाच करायचं आहे.

“श्रुती नाही करू शकत हे काम. ती कुठे आपल्या कंपनीत आहे?”

“पण शलाका तर आहे”
“म्हणजे?”
“वाघाचे पंजे!”

“??”
“अरे शलाकाचे joining documents बघ. खऱ्या नावाने आहेत. श्रुती ऑलरेडी आपल्याला जॉईन झालीये. पण तुझी हरकत नसेल तरच ती इथे काम करेल. नाहीतर नाही करणार. आदित्य सर, तुमच्यासारखंच श्रुतीचं on paper नाव वेगळं आहे. भेटला ना शेरास सव्वाशेर , काय ? ”

“माझी काय हरकत असणार. मला तर आनंदच होईल ती असेल तर. म्हणजे कंपनी आणि प्रोजेक्टसाठी चांगलं होईल. After-all she has proved it through her good performance. पण माझी एक अट आहे. ती मान्य असेल तरच तिने इथे काम continue करावं”
“कसली अट ?”

“इतक्यात कंपनी सोडून मला किंवा तुम्हाला न कळवता गायब होणार नाही असं तिच्याकडून लिहून घ्या. नाहीतर तिच्या असण्याची सवय होईल आणि नंतर तिचं नसणं झेपणार नाही.”
“काय?”
आपण काय बोलून गेलो हे लक्षात आलं तसं स्वतःचं वाक्य सावरत आदित्य म्हणाला,
“कंपनीचं नुकसान होईल,काका. dependency असते म्हणून म्हणालो मी.”
“तुझा dependency चा मुद्दा समजलाय मला. काय गं श्रुती, तुला समजला ना?” मिश्किल हसत काका म्हणाले.
श्रुतीने मानेनेच होकार भरला.

————————————————————————–*

गैरसमजाचे मळभ दूर होऊन दोघांची मनं स्वच्छ झाली होती. तसेच ह्या दोघांच्या मनात काय आहे ह्याची थोडीफार कल्पना अखिलेश काकांनाही आली होतीच. खूप दिवसानंतर आदित्यला मोकळं झाल्यासारखं वाटत होतं. सगळे missing pieces जुळले होते. श्रुतीने थेट नाही पण अप्रत्यक्षपणे त्याला होकार दिला होता. तसेच इतक्या दिवसांपासून सुरु असलेलं नाटक संपलं होतं. त्यामुळे तिलाही प्रसन्न आणि मोकळं वाटत होतं. श्रुती बंगलोरला जायच्या आधी आदित्यच्या घरी राहत होती, त्यानंतर काही दिवस ती दुसऱ्या मैत्रिणीकडे राहिली. पण आता नाटक संपलं असल्यामुळे ती पुन्हा तिथे परत आली.

आता जास्त ताणण्यात अर्थ नाही, आपण एकमेकांशिवाय राहू शकत नाही हे दोघांच्याही लक्षात आले होते. पण ह्यावेळी पुढाकार श्रुतीने घेतला. अर्थात, तिनेच तो घेणं अपेक्षित होतं. मिटींगच्या ह्या घटनेनंतर तिने २-३ दिवसानंतर आदित्यला कॉफी date साठी त्याच कॅफे मध्ये जिथे त्याने तिला propose केलं होतं तिथे invite केलं. श्रुती त्या date साठी खूप nervous झाली होती. आदित्य आता काय म्हणेल ह्याबाबीचं तिला जरा टेन्शनच आलं होतं.

एकाच घरात राहत असले तरी ते दोघे ऑफीसनंतर भेटणार होते. छान तयार होऊन जरा लवकरच श्रुती कॅफेमध्ये आदित्यची वाट पाहत होती. त्यानेही जास्त वेळ लावला नाही. दिलेल्या वेळेच्या ५ मिनिट आधीच पोचला. नेमकं काय बोलावं दोघांनाही समजेना. प्रेम ह्या विषयावर दोघे कधी प्रत्यक्षपणे व्यक्त झालेच नव्हते. मनात भावना कितीही तीव्र असली तरी ती बोलून दाखवावी लागते. नेहमीप्रमाणे इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारत बसली ही वेडी जोडी!
कॉफी संपली, जाण्याची वेळ झाली तरी ह्यांचं प्रेमाचं बोलणं काही झालंच नाही.

त्या रात्री दोघांनाही झोप आली नाही. एकमेकांच्या सहवासात धुंद तरीही बेचैन अशी संध्याकाळ त्यांनी घालवली होती.

पहाटे कधीतरी जाग आली तेव्हा फ्रेश होऊन, सुस्नात होऊन श्रुती रोजच्याप्रमाणे व्यायामाला न जाता आज घराजवळच्या गणपती मंदिरात गेली. तिला मानसिक बळ हवं होतं. दैवी योगायोग म्हणा हवं तर पण आदित्यही मंदिरात आला. प्रदक्षिणा घालताना त्यांनी एकमेकांकडे पाहिलं. श्रुती छानशी हसून आदित्याजवळ गेली. त्याला म्हणाली जरा वेळ बसुया का इथे पायऱ्यांवर? काही न बोलता आदित्य तिथे तिच्याबरोबर बसला.

“किती प्रसन्न वाटतंय ना इथे, दिवसाची सुरुवात हवी तशी झाली की समाधान—-. “
आदित्यने श्रुतीचे बोलणे मध्येच तोडत विचारले.
“तुला माझ्याशी काहीतरी महत्वाचं बोलायचं आहे का श्रु?”
“हम्म, हो. पण कसं आणि काय सांगू तेच कळत नाहीये”
“हवा तेवढा वेळ घे असं मी नाही म्हणणार आता श्रुती. you know what I mean, right? “
“बोलायलाच हवं का?”
“हो, clarity महत्वाची!”
“आदित्य, … “
“बोल श्रु, ऐकतोय…. “
“आदी, ….. “
श्रुतीने देवळाकडे पाहून देवाला हात जोडून नमस्कार केला. एक दीर्घ श्वास घेतला.
“खरं तर मी हे आधीच तुला सांगायला हवं होतं रे, माझं खूप प्रेम आहे तुझ्यावर!! आधीपासून! तू जेव्हा विचारलं होतंस तेव्हाही मला हो म्हणायचं होतं. तेव्हा काही बोलले नाही ही चूक झाली आणि इतके दिवस वाट पाहावी लागली. मला तू खूप आवडतोस आदित्य. मला आयुष्यभर साथ देशील?? “
ह्या शब्दांचीच कित्येक वर्ष चातकासारखी वाट पाहणाऱ्या आदित्यच्या डोळ्यात आनंदाने पाणी तरळले. त्याने तिचा हात जातात घेतला आणि म्हणाला,

“हो गं राणी! मलाही तूच आवडतेस. मला माझं आयुष्य तुझ्यासोबत आनंदाने जगायचं आहे. प्रत्येक क्षण फुलवायचा आहे.माझं किती प्रेम आहे तुझ्यावर हे तुला जाणवलं असेल एव्हाना. पण तरीही सांगतो, मी तुझ्याशिवाय नाही राहू शकत.
तूच ती … माझ्या हृदयाची राणी …
तूच ती …. माझी प्रीत पुराणी ..
तूच ती… माझी जीवनसंगिनी …
तूच ती … दिलाची धडकन दिवाणी “

**** ———————————————————————————————****

समाप्त

****—————————————————————————————-****

तळटीप: ही कथा IT, corporate क्षेत्रात कार्यरत असणाऱ्या पात्रांवर आधारित आहे. त्यामुळे त्या अनुषंगाने इंग्रजी व तांत्रिक शब्द वापरले आहेत. पर्यायी मराठी शब्द वापरल्यास भाषा समजावयास बोजड दिसेल असे वाटले.

—————————————————————————-*

81 thoughts on “तू….तूच ती!! सीझन दुसरा – भाग ४ – अंतिम

  1. तू… तूच ती पुढचा भाग कधी प्रकाशित करणार मी तुमच्या कथेच्या प्रेमात पडली आहे . मला कथा खुप आवडली मनापासून, कृपया लवकरात लवकर प्रकाशित करा.

  2. Khup Chan story ahe … Maam plz lawkar next part post Kara plzzzz…. pratilipi war pn upload Kara becoz ithe pn khup lok 2mchya story chya next partcha w8 karat ahe Ani tyamadhe pn ahe

  3. Khup Chan Yaar lavkar post Kar next part…. Aani ho he pratilipi bar pan update karayala visaru nakos… Ashicha lihit raha

  4. किल्ली, यार अब ये अधूरापन बेहद हो गया है… बर्दाश्त के बाहर… लोकं माझ्या लिखाणाची फँन आणि मी तुझ्या लेखनावर जीव जडवून बसले… कधी मिळायची पुढची कथा वाचायला?…

  5. खूप छान वाटलं वाचून तस वाचायला खूप आवडतं पण असं काही वाचायला मिळालं की मूड फ्रेश होतो
    पण सस्पेन्स खूप जास्त होतोय अधीरता वाढत जाते लवकरच पुढचा भाग वाचायला मिळेल ही आशा

  6. Maayboli mag pratilipi Ani aata blog asa sagla shodun update ghetey itki aawadli Katha. Kadhi yetoy next part? Plz lawkar post Kara na. Actually update aala ki nahi te pratilipi war takal ka ? Ikde update kasa kalel aala ka ?

  7. Hi pallavi mala mahit ahe ki kahi reasons mule next part post karaya late hot ahe but its not fare yaar. Please try to post next part asap. Kathechi link tutate nahi g mhanun.

  8. Khup chan lihita tumhi…fakt lvkr post krt ja Karan vachnyachi utkanthaa!! Ani pratilipi vr post ka krt nhiyet tumhi?

  9. Please, next part lvkr post kra na… I was waiting for it from so long… I’m really eager to know what happens in their lives, how both of them come close again… Please post the next part aas soon as possible….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!